ప్రతి మనిషి జీవితంలో వ్యక్తిగత స్వార్ధం ఎంతో కొంత లేకుండా ఉండదు. అది ఎవరికి వారికి స్పష్టంగా తెలుస్తుంది. అది లేదు అని ఎవరన్నా భావిస్తే అది వారిని వారు ద్రోహం చేసుకుంటున్నట్లే. Cognitive dissonance లొ వారు బ్రతుకుతున్నట్లే. స్వార్ధపరుడు అని సమాజంలో ముద్రవేయించుకున్న వాడు, ఆ స్వార్ధం లోనే బ్రతుకుతూ అందులోనే ఆనందాన్ని పొందుతాడు. కాని మంచి మనిషిగా గుర్తింపు తెచ్చుకున్న వారిలొ, మనలాంటి సాధారణ వ్యక్తులలో  అంతర్గతంగా ఉండే చిన్న చిన్న స్వార్ధాలుఅలాంటి ఆనందాన్ని ఇవ్వవు సరికదా, ఆందొళన, అప్రశాంతత లలోకి జీవితాన్ని నెట్టివేస్తాయి.

తను, తన పేరు, తన పలుకుబడి, తన ఉద్యోగం, తన హోదా, తన కుటుంబం, తన ఊరు, తన కులం, తన మతం, తన జాతి, తన ప్రాంతం ఇలా ఎన్నో ఎన్నో మన జీవితాలని ప్రతి నిముషం ప్రభావితం చేస్తూనే ఉంటాయి. స్వార్ధంతో లొంగదీసుకోవాలని ప్రయత్నిస్తూనే ఉంటాయి.

ఈ స్వార్ధం ముందుగా ఇతరులను తప్పుదారి పట్టించటానికి పురికొల్పుతుంది. ఆ క్రమంలో మరింత స్వార్ధపూరిత ఆలోచనలతో మనిషి వ్యక్తిత్వాన్ని దిగజారుస్తుంది. ఇంక మనం ఎల్లపుడూ బయటకు వ్యక్తీకరించే మంచి చెడూ, నీతి నిజాయితీ కూడా మనకు గుర్తురానంతగా, గుర్తుకు వచ్చినా పట్టించుకోనంతగా ఈ స్వార్ధ లక్షణం మన వ్యక్తిత్వం పై స్వారీ చేస్తుంది. ఎదుటి వారికి మన మనసులోని అంతర్గత భావాలను, స్వార్ధాన్ని మరింతగా ప్రస్ఫుటంగా గోచరించేటట్లు చేస్తుంది. కాని మనం ఇతరులు ఇంకా మనల్ని స్వార్ధరహిత వ్యక్తి గానే నమ్మేటట్లు చేయటానికి ఎన్నో రకాల ప్రయత్నాలు చేస్తూనే ఉంటాం. అలానే వారు మనల్ని ఇంకా ఇంకా గుర్తిస్తున్నారనే మనం నమ్ముతుంటాం. ఆ విధంగా మనల్ని మనం ద్రోహం చేసుకుంటూ ఇతరుల్ని కూడా ద్రోహం చేస్తాం లేదా ప్రయత్నిస్తాం.

ఎవరైనా మనలోని అంతర్గతంగా ఉన్న ఈ స్వార్ధానికి అడ్డుగా ప్రవర్తిస్తున్నట్లు, చర్యలు చేపడుతున్నట్లు అనిపిస్తే ఆ ప్రవర్తనను లేదా చర్యలను అడ్డుకోవటానికి, మన స్వార్ధాన్ని  నిలబెట్టుకోవటానికి చేసే ప్రయత్నం లో మనం చేయకూడని, చేయరాని పనులు చేస్తూ ఉంటాం. వారు చేసిన మంచిని, ఇచ్చిన సహకారాన్ని, అందించిన ఆసరాను కూడా మర్చిపోతాం. మన స్వార్ధం వారిని శత్రువులుగానే చూస్తుంది. ప్రతి సంఘటననూ ఆ దృష్టితొనే ఎంచుతాం. చివరకు చిన్న చిన్న విషయాలలో కూడా ఎదుటివారిపై పైచేయి సాధించటానికి ఎన్నో ట్రిక్స్ ప్లే చేస్తుంటాం, వాటిని మన పరిధిలో వీలైనంతవరకు ఆచరణలోకి తీసుకువస్తాం. వాటికి ఎన్నో అందమైన అబద్ధాలను, స్వార్ధం ఏమీ లేదని నిరూపించటానికి వివరణ పై వివరణలను ఇచ్చుకుంటుంటాం. ఇవన్నీ ఎదుటివారికి మన నిజమైన స్వార్ధాన్ని అద్దంలో చూపుతాయి. ఎదుటి వారికి స్పష్టంగా మన స్వార్ధం గోచరిస్తున్నా మన వివరణలను వదలివేయం, కోపం, కసి పెరుగుతుంటుంది. దానితో మరిన్ని తప్పులు చేస్తూ పోతుంటాం. అసలు/ముఖ్యమైన నిజాల్ని దాచేందుకు ప్రయత్నిస్తుంటాం. మంచి మిత్రులను కూడా ఈ స్వార్ధంతో దూరం చేసుకుంటాం. నా వల్లనే వేరే వారికి సమాజంలో గుర్తింపు ఏర్పడుతుంది అనే భావనలో విహరిస్తాం. చివరికి వారి దృష్టిలో విలువను కోల్పోతాం. నిజమైన మిత్రులెవరో కూడా తెలిసీ వారిని దూరం చేసుకుంటాం.

అసలు దీనంతటికీ మనలో ఉన్న స్వార్ధమే కారణమని మనకు స్పష్టంగా తెలుసు. దీనివలన మనం సాధించేది ఏమీ లేకపోయినా దీనిని వదలటానికి ఇష్టపడం. అది అంత అవసరమా అంటే అదీ కాదు. ఒక్కసారి స్వార్ధాన్ని ఒప్పుకుని విచారాన్ని వ్యక్తపరిస్తే మనసు తేలికపడిపోతుంది. అలాంటి చిన్న చిన్న స్వార్ధాలు దూరమైపోతాయి. Fair & frankness లో ఉన్న ఆనందం మరల మన కళ్ళముందు కనిపిస్తుంది. జీవితం లో వెలుగునింపుతుంది. అలా కాకుండా స్వార్ధాన్ని అలాగే ఇంకా ఇంకా కొనసాగించుకుంటూపోతే దానివలన నష్టం మనకు, మన మనసుకే – ఎపుడూ ప్రశాంతత ఉండదు. మనసు, దానితో పాటు శరీరం కూడా కుళ్ళిపోతుంది. ఇక రూపానికే మనం మనుషులుగా మిగిలే స్థితికి వచ్చేస్తాం.

మరెందుకు ఎలాంటి ఉపయోగాన్ని కలిగించని ఈ స్వార్ధాన్ని వదలలేం? ఎందుకు ఈ ఊబిలో ఇరుక్కుపోతాం? ఎందుకు దీని కోసం ఇతరుల ముందు మన వ్యక్తిత్వాన్ని దిగజార్చుకుంటాం? ఎందుకు మంచి మిత్రులను దూరం చేసుకుంటాం? ఎందుకు మన ప్రవర్తన లో fair and frankness ను కోల్పోతాం? జరిగే నష్టం తెలిసిన తర్వాత అయినా ఎందుకు మన ప్రవర్తన, చర్యలు మానుకోకుండా దానిచుట్టే మన మనసును కేంద్రీకరిస్తాం?

ఈ స్వార్ధాలని వదులుకుందాం, ప్రశాంతంగా జీవిద్దాం, fairness & frankness నుండి దూరమైతే మనసులోని నిర్మలత్వం దూరమౌతుంది. మనం మాత్రమే గొప్పవాళ్ళమని ఎపుడూ భావించకూడదు. మనం చాలా చాలా అతి సాధారణ వ్యక్తులం అనే భావనలొ ఉంటూ జీవితంలో వాస్తవికతకు దగ్గరగా నిస్వార్ధంగా జీవిస్తే, అపుడు నిజమైన ఆనందం మీ తోడవుతుంది. మన మనసుకు, శరీరానికి అదే ఆరోగ్యాన్ని ఇస్తుంది. మత్తు మందులు, పానీయాలు కు బానిసైనట్లు ఒక సారి స్వార్ధానికి బానిసైతే, దాని నుంచీ బయటపడకపోతే భావి జీవితాన్ని ఒంటరిగానే జీవించే దుస్థితికి చేరిపోతాం.

చివరిగా ఒక్కమాట:
ఇదంతా చదివిన తర్వాత ఇది నన్ను గురించి వ్రాసినట్లున్నదే అనే అనుమానం మీకు కలిగితే మీలో ఏదో చిన్న స్వార్ధం గూడుకట్టుకుని ఉన్నట్లే, దానిని కనిపెట్టి మీ వ్యక్తిత్వాన్ని తీర్చి దిద్దుకోండి. ఎలాంటి పరిస్థితిలోనూ ఫెయిర్ అండ్ ఫ్రాంక్ నెస్ వదులుకోకండి – ఇది ఎవరిని ఉద్దేశించి వ్రాయలేదండోయ్, జస్ట్ ఫర్ టెస్ట్

వచ్చేస్తున్నాయ్ ఎన్నికలు ఎన్నో కలల (మనకు కాదండొయ్) తో

అందుకే ఒక్కో పార్టి వారు వారి వారి విశ్వరూపాలు ప్రదర్శిస్తూ ప్రజలను మభ్యపెట్టటానికి ‘‘శకుని’’ ఏ పాటి అనే విధంగా రోజుకో డ్రామా ను రక్తి కట్టిస్తున్నారు.

102 ఏళ్ళ చరిత్ర ఉన్న పార్టి అని చెప్పుకునే పార్టి లొ 102 సంవత్సరాల చరిత్ర పార్టి కి ఉంది కాని అలా చెప్పుకునే వీరికేది? వాళ్ళే కాకుండా 9 సంవత్సరాల లక్ష్యం లేని పాలన తొ అధికారం నుండి తొలగించబడిన వాళ్ళు ఈ రోజే పార్టి పెట్టినట్లుగా అర్ధం పర్ధం లేని హామీలు, హామీ లలో కూడా పోటీ పరీక్షల లో పాల్గొంటున్నట్లుగా ఉంది. వీరిది 25 సంవత్సరాల చరిత్ర ఉన్న పార్టి.  ఈ రెండు పార్టీ లు వారి వారి పార్టీలకు తెలంగాణా తొ సహా చాలా విషయాలలో ఇప్పటికి కూడా ఒక స్పష్టమైన పాలసి (అధికారం లో లేని పార్టి అధికారం కోసం తెలంగాణా పై ఒక స్పష్టమైన పాలసీ (?)ని ఈ మధ్యనే ప్రకటించిందనుకోండి) లేకుండా నిన్న గాక మొన్న పుట్టి ఇంకా పురిటి నొప్పుల నుండే బయటపడలేకపోతున్న మరో పార్టిని పాలసీ ఏంటి అని నిలదీస్తుంటే దిగజారుడుతనానికి పరాకాష్ట అని అనిపించక మానదు.

ఏ పార్టి ఎన్ని మాటలు చెప్పినా, మాయలు చేసినా, ఏ వ్యక్తులు దేనిని ఎలా రాజకీయం చేసినా అంతా అధికారం లక్ష్యం గానే, ప్రజలకు టోపీ దిశ గానే. ఇదెవరూ కాదనలేని సత్యం.

మామను వెన్నుపోటు పొడిచి అధికారం లొకి వచ్చాడని ఒకాయన పై గగ్గోలు పెడుతున్న వాళ్ళు, ఆ పార్టి అధినేత ఏ లక్ష్యం తొ ఆ పార్టిని స్థాపించారో మర్చిపోయినట్లున్నారు. ఏ పార్టినయితే ఈ దేశం నుండి పారద్రోలాలని, సమాధి కట్టాలని నినదించి ఒక ప్రాంతీయ పార్టిని పెట్టారో, ఆ ప్రాంతీయ పార్టిలోని వాళ్ళు (ఒక కుటుంబ సభ్యురాలితో సహా), దుష్ట పార్టిగా ఆ నాయకుడు నినదించిన పార్టిలొ అధికార దాహం తో చేరిపోయి, చనిపోయినాయనకు మాత్రం క్షీరాభిషేకం చేస్తూ ఉంటే అంతకంటే నిర్లజ్జ ఇంకేదైనా ఉంటుందా. ఎవరిది ఇక్కడ వెన్నుపోటు?

అధికారం ఉంది కదా అని అహంభావానికి పోయి ఆ అధికారాన్నే కోల్పోయి సమర్ధులైన వారంతా ఒక్కొక్కరూ పార్టిని  విడిచి వెళ్ళిపోతుంటే కార్యకర్తలు మాత్రం పార్టిని వదిలి వెళ్ళ లేదు అని సర్దుకు చెప్పుకుంటూ ఇప్పటికీ వాస్తవాలకు దూరంగా కలలలో విహరించే మరో నాయకుని కలలకు ఏ భావ్యం ఉందో ప్రజలే తేలుస్తారు.

ఎప్పుడు ఎందుకు ఎవరితో కలుస్తామో అనేది తెలియకుండా బ్రతుకులు వెళ్ళతీసే మరో రెండు పార్టీలు వారి ప్రజా ఉద్యమాల బదులు గా సీట్ల బేరసారాల ఉద్యమాల లో ఊపందుకుంటున్నాయి.

సంస్థాగత పునాది వేసుకోకుండా ఒకే వ్యక్తి, ఆయన కుటుంబమే పార్టిగా నడుపుకుంటూ వస్తూ దరి చేరిన వారిని దూరం చేసుకుంటూ, కుల రాజకీయాలకు పురిటి లోనే బలైపోయేటట్లుగా నడకలు నడుస్తున్న పార్టి కూడా అధికార లక్ష్యంతొ అసలు సమస్య ను ప్రక్కన పెట్టేసింది. నమ్మకంతొ దరిచేరిన వారిని ఒక్కొక్కరిని దూరం చేసుకుంటున్నట్లు కనపడుతొంది. అధికారం రాకముందే ఇలా ఉంటే నిజంగా అధికారం వస్తే?

వీరందరికి కళ్ళు తెరిపించే రోజు కోసం ప్రజలు సిద్ధపడాలంటే పత్రికలు వారి వారి పాత్ర సరైన రీతిలో పోషించే సమయం ఆసన్నమైంది. అంతే కాని పార్టిలకు వంతగా మారిపోయి, గ్రూప్ లు గా నడుస్తున్న వార్తా పత్రికలు, ఒకే వేదిక పైకి అన్ని పార్టీల ప్రముఖులను పిలిచి వారి వారి అభిప్రాయాలు సిద్ధాంతాలను చెప్పించాలని ప్రయత్నం గా చూపించాలనుకుని ఒక టీవి ఛానెల్ ఏం చేసింది ఒక పార్టి వారికి సంబంధించిన ఉగ్ర రూపాలను మాత్రం అక్కడే ప్రేక్షకులుగా ఉంచి ఒక నాయకునికి వత్తాసు గా కధ నడిపించి అందరి మధ్య అగాధాన్ని పెంచి పోషించింది. కక్షలూ కార్పణ్యాలూ పెంచడానికి 24 గంటలూ నిరంతర పోట్లాట స్రవంతిని నడుపుతూ,  సాధారణంగా సమసిపోయే చిన్న చిన్న విషయాలను పదే పదే ప్రస్తావించి చివరకు చర్చావేదికల పేరుతో వచ్చిన వారిని రెచ్చగొట్టి సమస్యల ను మరింత జఠిలం చేస్తూ  తన సామాజిక కర్తవ్యాన్ని ? చాలా చక్కగా నెరవేరుస్తున్నాయి కొన్ని టివి ఛానెల్స్.

ఎంతో బలమైన మీడియా గా ఎలక్ట్రానిక్ మరియూ ప్రింట్ మీడియా వారికి నేను మనవి చేసుకునేదేంటంటే: ముందుగా చిన్న చిన్న ఉదాహరణలు:

1. ఆయిల్ కంపెనీలతో కుమ్మక్కయి ఎప్పుడ పడితే అప్పుడు ఎన్నో సార్లు గత కొన్ని సంవత్సరాలుగా (ఇంతకు ముందు పాలించిన  ప్రభుత్వ హయాం నుండి మొదలైంది నాకు గుర్తున్నంత వరకు)  అంతర్జాతీయంగా ముడి చమురు ధరలు పెరిగి పోయాయని చెప్పుకుంటూ పెట్రోల్ డీజెల్ ధరలను పెంచుతూ వస్తున్నాయి ప్రభుత్వాలు. 147 డాలర్లు ఒక బారెల్ రేటు నుండి 35 డాలర్లకు అంతర్జాతీయంగా ఆయిల్ ధర తగ్గిపోయింది. అంటే మన కు ఎంత మేర తగ్గాలి ఎంత మేర ప్రభుత్వం తగ్గించింది అనేది ప్రజల పక్షాన ఉండి ఎందుకు ప్రజలను మీడియా ఉద్యమం వైపు నడిపించదు? ఎందుకు పాలక ప్రతి పక్షాలు దీనిపై మీనమేషాలు లెక్కిస్తున్నాయి. ఉద్యమాలే ఊపిరిగా చెప్పుకునే పార్టీలు ఎందుకు తగినంతగా స్పందించి ఉద్యమాలు నడపవు?

2. మూడున్నర సంవత్సరాలుగా అనేక కుంభకోణాలతో, అక్రమాలతో, అవినీతితో నడిచిన ప్రభుత్వం ఎన్నికల సంవత్సరంలో మాత్రం అన్ని వర్గాల వారికి ఎంతో కొంత ఆర్ధిక పరమైన వెసులుబాటు కల్పిస్తూ అనేక నిర్ణయాలు తీసుకుంటుంది. ఎందుకు మొదటి 4 సంవత్సరాలలో ఈ నిర్ణయాలు తీసుకోలేదు?  ప్రతి పక్ష పార్టి అసలు ఎలాంటి పాత్ర పోషించింది ప్రజల పక్షాన? ఇపుడెందుకు ఇన్ని హామీల మీద హామీలు ఇవ్వాల్సి వస్తోంది?  ఇదంతా ప్రజలకోసమే అంటే ఈ పాలక, ప్రతి పక్ష పార్టీలను ఎవరు నమ్ముతారు? వీటి పై మీడియా ఎందుకు తగిన రీతిలో స్పందించదు?

3. 5 సంవత్సరాల క్రితం ఎవరు ఎప్పుడు ఎలా మాట్లాడారు? వారే ఇపుడు ఎందుకు ఎలా మాట్లాడుతున్నారు. గత ప్రభుత్వం లో జరిగిన కుంభకోణాలెన్ని ఎలా జరిగాయి, ఈ ప్రభుత్వం లో జరిగిన జరుగుతున్న కుంభకోణాలేమిటి – ఇవన్నీ మీడియా ప్రజలకు ఎందుకు నిరంతర వార్తా స్రవంతి లా ప్రచారం చేయదు

ఇదే వార్తా పత్రికల వారికి, ఎలక్ట్రానిక్ మీడియా వారికి నా విన్నపం. ప్రజలను గతంలో మరియూ ప్రస్తుతం జరుగుతున్న ఈ భాగోతాలన్నింటి పై నిరంతరం జాగరూకులను చేయండి నిస్పక్షపాతంగా.

THIS DAY THAT AGE  వలె 5 సంవత్సరాల క్రితం ఈ రోజు అనే శీర్షిక, వార్తా ప్రసారం నిరంతరం చేస్తుండండి. ప్రజలకు వారు గుర్తు తెచ్చుకోలేనివాటిని గుర్తు చేయండి. ఈ నాటకాల తెరలను తొలగించండి. ఏ పార్టీని ఈ నాటకాల తెరలనుండి తప్పించకండి.

ఇది ఏ పార్టీకో, ఏ ఒక్కరి కో అనుకూలంగా కాకుండా, వ్యతిరేకంగా కాకుండా ఉన్న వాస్తవాల ఆధారంగా నడపండి. మాటల చాతుర్యాలను పోస్ట్ మార్టం చేయండి.

తమ విలాసవంతమైన జీవితానికి అన్ని అవకాశాలూ ఉన్నా, వారికి వచ్చిన అలాంటి ప్రతి అవకాశాన్ని తన ఆరుగురు సంతానానికి ధారబోసి, తమ శక్తి సామర్ధ్యాలను కలగలిపి మాకు ఉన్నత జీవిత విలువలతో తీర్చిదిద్దిన, సుఖవంతమైన జీవితాన్ని ప్రసాదించిన మా తల్లిదండ్రుల రుణం ఏ విధంగానూ తీర్చుకోలేం.

శ్రీమతి చిలకపాటి విమలాదేవి

2000 సంవత్సరం లో భర్తను కోల్పోయినప్పటి నుండి తనకెన్ని ఆరోగ్య సమస్యలున్నా నా కుటుంబానికి అనేక విధాలుగా అండదండలు అందించిన మా తల్లి మృత్యువు తొ పోరాడుతూ వర్ణించలేని వ్యధకు గురౌతూ ఉండటం చూస్తుంటే మనసును కలిచివేస్తుంది. ఆమెకు జీవితాంతం తోడైన కష్టాలు చనిపోయేటపుడు కూడా వదలకుండా, చనిపోవటం లొ కూడా సుఖమెరుగని ఆమెకు ఏమీ చేయలేని పరిస్థితి – నిజంగా ఇంతకంటే పనిష్మెంట్ ఏమీ ఉండదేమో కదా!

అందరికి ఒక విన్నపం – నవమోసాలూ కని, అల్లారు ముద్దు గా పెంచే తల్లి, తమ జీవితాన్నే సంతానానికి బహుమతి గా ధారబోసే తల్లిదండ్రులూ, (ఒకపుడు సంతానం గా ఉండి తర్వాత తల్లిదండ్రులు గా మనందరం కూడా మారతాం – ఇది ప్రతి మనిషికి సంతోషాన్ని కలుగచేసేదే,). కాని ఎందుకు మనకు భార్య/భర్త రాగానే లేదా పిల్లలు పుట్టగానే వారితో పాటు చూసుకోవలసినది పోయి వార్ధక్యం లో ఉన్న మన తల్లిదండ్రులను వదిలించుకోవాలని చూడటం, లేదా నిర్లక్ష్యం చేయటం, ఎందుకిలా అయిపోతున్నారు, వయసు మళ్ళిన స్థితిలో వాళ్ళు మన పిల్లలతో సమానం కాదా. ఒక్కసారి మన చిన్నతనం నుండి స్వతంత్రులమైన జీవితం వచ్చే వరకు దాని వెనుక మన తల్లిదండ్రులు చూపించిన ఎనలేని ప్రేమ, వాత్సల్యం, సంరక్షణ, సుశిక్షణ, మౌనంగా వారనుభవించిన కష్టనష్టాలు ఎందుకు, ఎలా మర్చిపోగలుగుతున్నారు, తల్లిదండ్రుల పట్లే ఇంత స్వార్ధంగా ప్రవర్తించేవాళ్ళు ఇక సమాజంలొ ఎంత నీచంగా బ్రతుకుతారో తలచుకుంటే ఎంతో జుగుప్స కలుగుతుంది. అలాంటి వారెవరైనా ఇది చదివితే మారండి, అలాంటి వారు కనపడితే మార్చండి – ఇదే నా విన్నపం.

బుల్లెమ్మాబుల్లోడు చిత్రం లొ సత్యం సంగీతంలోని ఈ పాట ఈ సందర్భంలొ మీ కోసం

అమ్మ అన్నది ఒక కమ్మని మాటా, అది ఎన్నెన్నో తెలియని మమతల మూటా

అమ్మ అన్నది ఒక కమ్మని మాటా, అది ఎన్నెన్నో తెలియని మమతల మూట, మమతల మూటా

దేముడే లేడనే మనిషున్నాడూ. అమ్మే లేదను వాడు అసలే లేడు

దేముడే లేడనే మనిషున్నాడూ, అమ్మే లేదను వాడు అసలే లేడూ

తల్లి ప్రేమ నోచుకున్న కొడుకే కొడుకూ, తల్లి ప్రేమ నోచుకున్న కొడుకే కొడుకూ

ఆ తల్లి సేవ చేసుకునే బ్రతుకే బ్రతుకూ

అమ్మ అన్నది ఒక కమ్మని మాటా, అది ఎన్నెన్నో తెలియని మమతల మూటా, మమతల మూటా

అమ్మంటే అంతులేని సొమ్మురా,

అది ఏనాటికి తరగని భాగ్యమ్మురా

అమ్మ మనసు అమృతమే చిందురా, అమ్మ మనసు అమృతమే చిందురా

అమ్మ ఒడి లోన స్వర్గమే ఉందిరా, ఉందిరా

అమ్మ అన్నది ఒక కమ్మని మాటా, అది ఎన్నెన్నో తెలియని మమతల మూటా

అంగడిలొ దొరకనిది అమ్మ ఒక్కటే, అందరికి ఇలవేలుపు అమ్మ ఒక్కటే

అంగడిలొ దొరకనిది అమ్మ ఒక్కటే, అందరికి ఇలవేలుపు అమ్మ ఒక్కటే

అమ్మ ఉన్న ఇంటిలో లేనిది ఏదీ, అమ్మ ఉన్న ఇంటిలో లేనిది ఏదీ

అమ్మ అనురాగం ఇక నుంచి నీదీ నాదీ

అమ్మ అన్నది ఒక కమ్మని మాటా, అది ఎన్నెన్నో తెలియని మమతల మూటా, మమతల మూటా

సినిమాలలో గాయనీ గాయకులు ఒకే పాటని ఎంతొ పోటీ తత్వంతో పాడి మనల్ని ముగ్ధులను చేసిన సందర్భాలు ఎన్నో. అది విడి విడిగా పాడినా లేదా ఒకే పాటలో కలిపి పాడినా ఎంతో మధురంగా అనిపించేవి. అలా ఈ పాటను మహమ్మద్ రఫి, లతా మంగేష్కర్ లు ఎంత పోటీ గా మధురంగా పాడారో చూడండి. మీకు నచ్చిన ఇలాంటి వాటిని ఈ పోటీ లోమరిన్ని ఇక్కడ పొందుపరచగలరు కామెంట్స్ రూపంలో

వాదియా మేరా దామన్ – చిత్రం: అభిలాష

గానం: మహమ్మద్ రఫీ సాబ్

గానం శ్రీమతి లతా మంగేష్కర్ జి

పరదేశియోం సే న ఆఖియా మిలానా  జబ్ జబ్ ఫూల్ ఖిలే (1965) చిత్రం నుండి.

గాయని లతా మంగేష్కర్

నేను ఆఫీస్ కు వెళదామని రోడ్ మీదకు వచ్చాను, ఇంతలో రంయ్ మంటూ ఒక మోటర్ సైకిల్ వాలా మీదకు వచ్చాడు, అయిపోయింది నాపని అని అనుకున్నా. అతను మురుగుకాలవలో పడటమో లేదా నేను మురుగు కాలవలో పడటమో జరిగిపోవాలి, కానీ అదృష్టం, తృటిలో ప్రమాదం తప్పిపోయింది. కనీసం అతనిలో ఎలాంటి ఫీలింగ్ ఉండకపోతే ఫరవాలేదు, నేనేదో కంట్రీ బ్రూట్ అన్నట్లు నా వైపు చూస్తూనే అంత స్పీడ్ లో వెళ్ళిపోయాడు . . . . ఏం మనష్యుల వీళ్ళు అనుకున్నాను.

ఇంతలో బస్ స్టాప్ కు చేరుకున్నాను. బస్ కోసం వెయిటింగ్. సుమారు 10 మంది నాతో పాటు బస్ కోసం వెయిటింగ్. నేనెక్కాల్సిన బస్ రావటం లేదు ఎంతసేపటికీ అని చిరాకు. ఇంతలొ ఆ చిరాకు ను పారద్రోలే సంఘటన జరిగింది. అదేంటంటే మా మధ్యలో ఒకాయన గోల్డ్ ఫ్లాక్ కింగ్ సైజ్ బయటకు తీసాడు. ఎంతో ఠీవిగా తనే స్టైలిష్ పర్సన్ లాగా ఎంతో స్టైలిష్ గా అగ్గిపెట్టెతో ఆ సిగరెట్ వెలిగించి, సరదా సరదా సిగిరెట్టూ ఇది దొరలు కాలచ్చు భల్ సిగిరెట్టూ అనుకుంటూ, అక్కడి నుండి దూరంగా వెళ్ళిపోవాల్సిన పరిస్థితి తీసుకువచ్చాడు, అంతకంటే ఏం చేయగలం దొరలాంటి వ్యక్తి కదా . . . . . . . ఏం మనుష్యులు వీళ్ళు అనుకున్నాను.

ఇంతలో రానే వచ్చింది నేనెక్కాల్సిన బస్. ఖాళీగా ఉంది, ఆపుతాడు కదా ఎక్కుదామని అనుకున్నాను, కానీ ఆగలేదు, స్లో అయి మరల యాక్సిలేటర్ అందుకోబోతుండగా రిస్క్ తీసుకుని ఎలాగోలా ఎక్కాను. అదడిగితే ఎలాంటి సమాధానం వస్తుందో ఊహించుకుని ఊరకుండిపోయాను. మెల్లగా ఒక పెద్ద మనిషి ప్రక్కన హమ్మయ్య అనుకుంటూ కూర్చున్నాను ఆర్టిసి వారి ఇద్దరు మనుష్యులకు కలిపి ఏర్పాటు చేసిన ఒకటిన్నర సీట్లో. కాసేపటికి ఏదో వాసన, ఉన్నకుందికీ పెరిగిపోతుంది. ఎంత ఘాటుగా ఉందంటే అది నా కడుపును దేవేస్తున్నట్లుంది. ఎక్కడనుంచో కాదు, నా ప్రక్కన పెద్ద మనిషి ఎంతో ఆనందంగా నోట్లో, గుట్కా అంటారు అనుకుంటా, నలుగుతూ ఉంది. అతను ఎంతో తన్మయత్వంలో ఉన్నాడు. ప్రక్కన కూర్చొని అనుకోకుండా పీల్చి ఇంత గా కడుపులో దేవేసినట్లన్నదానిని అంత తన్మయత్వంతో ఎలా నమిలి మింగేస్తున్నాడో అనిపించింది. ఇంతలో మరో షాక్. ఉన్నట్లుండి తల ప్రక్కకు తిప్పి తుపుక్కుమని బయటకు ఊసాడు కొంత పదార్దాన్ని, పాపం బయట వెళుతున్న స్కూటరిస్ట్ అత్యంత ప్రమాదం నుంచి చాకచక్యంగా తప్పించుకుని తన బట్టలు ఖరాబవకుండా, యాక్సిడెంట్ జరుగకుండా ఏదో తిట్టుకుంటూ వెళ్ళిపోయాడు బస్ ను క్రాస్ చేసుకుంటూ. నా ప్రక్కన పరమానందం గారికి మాత్రం ఇదేమీ పట్టలేదు . . . . . ఏం మనుష్యుల వీళ్ళు అనుకున్నాను.

నేను దిగాల్సిన స్టేజి రాకముందే బస్ డోర్ వద్దకు చేరుకున్నాను. ఇంతకు ముందు అనుభవం దృష్ట్యా. దిగుతున్నాను నేను, ఇంతలొ ఒక చేయి నా నడుంపై పడి ముందుకు తోస్తుంది, వెనక్కి ఒక లుక్ ఇచ్చాను, అదేదో కామన్ గా అలవాటు ప్రకారం తోసినట్లు వెనుకతనిలో ఫీలింగ్ తప్ప అతను అలా ఎందుకు చేశాడొ, నేను చూసింది ఎందుకో తనకు కానట్లు ఇంకా తోసుకుంటూనే దిగాడు పాపం.అపుడనుకున్నాను బహుశా సినిమా హాల్ టికట్ లకొరకు అలా అలవాటుపడిపోయిన ప్రాణం కామోసు అని. ఇదిలా ఉండగానే కండక్టరు మహాశయుని గర్జింపు ఒళ్ళు జలదరించేలా ఎంతసేపు దిగుతారు అని, మాకు బస్ ఎక్కటం, దిగటం తెలియదన్నట్లు, మరొకవైపు బస్ చోదకుని అసహనం వలన దిగటం పూర్తి కాకుండానే మరల స్పీడ్ అందుకుని వెళ్ళిపోయింది. అలాగే దూకినంతపని చేసి బస్ దిగాము అక్కడ దిగవలసిన వారందరం. . . . . . ఏం మనుష్యుల వీళ్ళు అనుకున్నాను.

మెల్లగా నడుచుకుంటూ దగ్గరలోని మా ఆఫీస్ కు చేరుకున్నాను. అటెండెన్స్ రిజిస్టర్ లొ సంతకం పెట్టి మెల్లగా నిన్న సగంలో ఆగిపోయిన వర్క్ మెదలుపెట్టాను ఒక ఫైల్ తీసి. ఒకొకరూ చేరుకుంటున్నారు నా ఆఫీస్ కుటుంబంలొని సభ్యులు. అలా చేరుకుని ఎవరి పనిలో వారు నిమగ్నమయ్యారు. ఇంతో మెట్ల మీద నుండి గులకరాళ్ళ మోతతో ఒక తోటి ఉద్యోగి ఎవరినో వెంటబెట్టుకుని మరీ ఆఫీస్ లాప్ లేచిపోయేటట్లు మాట్లాడుతూ పైకి వచ్చా అటెండెన్స్ లో సంతకం పెట్టి తన సీట్లో కూర్చుని ఇంకా తన స్టీరియో సౌండ్ ఎఫెక్ట్స్ తొ మాట్లాడుతూనే ఉన్నాడు, కొంతకాలం నుండి ఇది అనుభవంలో ఉండటం వలన తేరుకుని త్వరలోనే మరల పని వైపు దృష్టి పెట్టాం. ఇంతలో తనతో పాటు వచ్చిన మిత్రుడు వెళ్ళిపోయినట్లున్నాడు, ఆ స్టీరియో సౌండ్ సిస్టం మా రూంలోకి ప్రవేశించింది, ఏమనగలం రోజూ మెఖ మెఖాలు చూసుకోవలసిన వాళ్ళం ఒకే ఆఫీస్ లో. సర్దుకు పోవాలి కదా మరి. లేకపోతే ఈ కబుర్ల రాయుళ్ళు వాళ్ళ కబుర్ల ప్రావీణ్యం సమర్ధత ఉపయోగించి ఇతనొక్కడే పని చేస్తున్నట్లు ఇంకెవరూ పనిచేయనట్లు ఫీలింగ్ ఉంది అని ప్రచారోద్యమం చేపట్టగలరు. దానితో నా పని సరి. . . . . . . ఏం మనుష్యుల వీళ్ళు అనుకున్నాను.

ఇలాంటి అనుభవాలెన్నో ప్రతి రోజూ. ఒకటి మాత్రం అర్ధం అయ్యింది. నా చిన్నపుడెవరో అన్నట్లు గుర్తు. మనుష్యులకు పరిసర జ్ఞానం ఎక్కువగా ఉంటుంది అందుకనే రోడ్ పై, ప్రయాణంలో, పబ్లిక్ ప్లేసెస్ లొ ఒకరినొకరు రాసుకుంటూ పోరు, అదే గీదెలూ, దున్నపోతులూ ఐతే వాటికి పరిసర జ్ఞానం అంతగా ఉండదు కాబట్టి అవి వాటిలో వాటిని, వాటితో పాటు మనుష్యులను, స్తంబాలూ, గోడలను కూడా రాసుకుంటూ పోతాయని. ఇంతకీ మనుష్యులలో కూడా ఈ పరిసర జ్ఞానం తక్కువైపోయిందా, అంతరించి పోయిందా, అనుమానం గానే ఉంది.

మనం తెలుగు వారం! భారత దేశంలొ హిందీ తర్వాత అతి ఎక్కువమంది మాట్లాడే భాష మన తెలుగు! ఇది మనకు గర్వ కారణం! రండి! మనందరం కలిసి తెలుగుకు మరింత ప్రాచుర్యం కల్పిద్దాం!

కంప్యూటర్, అంతర్జాలం (ఇంటర్నెట్) లలొ తెలుగు వాడకం పై నిరంతరం శ్రమిస్తున్న శ్రీ వీవెన్,  శ్రీమతి జ్యోతి, శ్రీ నల్లమోతు శ్రీధర్ వంటి మహా వ్యక్తుల స్పూర్తి ప్రోత్సాహాలతో  విజయవాడ పరిసరాలలోని తెలుగు ఔత్సాహికులకు, బ్లాగర్లు, కంప్యూటర్ ఎరా మాసపత్రిక పాఠకుల సమావేశాలు తరచుగా ఏర్పాటు చేసుకుందామనే తలంపుతో ఈ ఆహ్వానం పలుకుతున్నాను.

అందరం ఒకచోట కలిసి కంప్యూటర్, ఇంటర్ నెట్ (అంతర్జాలం) లలో తెలుగు వినియోగం, కంప్యూటర్ ఎరా తక్షణ సాంకేతిక సహాయం చాట్ రూం వినియోగం పై విజయవాడ నుండి మన వంతు పాత్ర పోషించే విషయంలొ ఈ ఆహ్వానం ఉంచబడినది. దయచేసి వీలైనంత త్వరలొ స్పందిస్తారని ఆశిస్తున్నాను. మీ వివరాలు, ఫోన్ నెంబరు జోడించి  మీ కామెంట్  తెలియచేయగలరు.

ఇట్లు
చిలకపాటి శివరామ ప్రసాద్, విజయవాడ

సెల్ నెం: 9866369288

Welcome to WordPress.com. This is your first post. Edit or delete it and start blogging!